Historia piłki nożnej

HISTORIA PIŁKI NOŻNEJ

Korzenie futbolu nikną w zamierzchłej przeszłości. Ponad 2000 lat temu w kulturze chińskiej, japońskiej, greckiej czy rzymskiej istniały zabawy polegające na wkopywaniu lub wrzucaniu piłki do bramki. Później, w średniowieczu, na ulicach wielu miast i wiosek dochodziło do dzikich rozgrywek między dwiema drużynami o nieograniczonej ilości zawodników. Świński pęcherz albo wypchana zwierzęca skóra służyły jako piłka. Dopiero w XIX wieku rozgrywki piłkarskie zostały uporządkowane według określonych reguł.

W roku 1863 przedstawiciele jedenastu angielskich klubów piłkarskich spotkali się w Freemason's Tayern w Londynie, aby utworzyć Związek Piłki Nożnej. Wcześniej setki szkół i klubów uprawiających futbol kierowały się swoimi własnymi zasadami. Niektóre drużyny dopuszczały podcinanie przeciwnika albo chwytanie piłki w ręce. Z tego chaosu Związek Piłki Nożnej wykreował jednolity zestaw reguł. W ciągu dekady do Związku dołączyły organizacje futbolowe z Walii, Szkocji i Irlandii. W roku 1882 te cztery związki utworzyły Międzynarodową Radę Stowarzyszeń Piłki Nożnej (IFAB).

Pod koniec XIX wieku piłka nożna rozprzestrzeniała się na całym świecie jak pożar lasu, przenoszona z miejsca na miejsce najpierw przez brytyjskich kupców i żeglarzy, a następnie przez podróżników z całej Europy. Z Austrii do Brazylii, z Węgier do Rosji - w ciągu 20 lat na przełomie wieków dziesiątki krajów tworzyły drużyny, rozgrywki i związki piłkarskie. W roku 1904 Francja i sześć innych państw europejskich, zmęczonych nieudolnością IFAB, utworzyło Międzynarodowy Związek Piłki Nożnej (FIFA). Futbol stał się prawdziwie międzynarodowym sportem.

Aż do lat 40.XX wieku piłki i obuwie piłkarskie były wykonywane z ciężkiej, szybko przemakającej skóry. Na mokrym boisku zarówno piłka, jak i buty defasonowały się i stawały się coraz cięższe.

Nagolenniki wynalazł Samuel W. Widdowson w roku 1874. Widdowson był napastnikiem NottinghamForest, w roku 1880 grał w reprezentacji Anglii .

Angielscy piłkarze po raz pierwszy założyli reprezentacyjne koszulki w roku 1872, w meczu ze Szkocją. Wcześniej odróżniano drużyny po czapkach. Od tamtej pory czapki są nagrodą za grę w reprezentacji.

Wiele narodów ma bardzo dawne tradycje piłkarskie sięgające nawet do ubiegłego tysiąclecia. Zaczęło się... oczywiście na wyspach brytyjskich, od... kopania duńskiej głowy. W VIII-IX wieku Duńczycy najeżdżali wielokrotnie Anglię. opanowali jej część, podporządkowali sobie. Nigdzie nie kocha się najeźdźców. Nic więc dziwnego, że miejscowi chłopi natrafiwszy w polu czaszkę poległego wroga, zaczęli ją kopać. Zrodził się ludowy obrzęd. Wkrótce czaszkę zastąpiono krowim pęcherzem. Gra szybko się rozprzestrzeniła. Rozgrywano mecze pomiędzy sąsiadującymi wsiami, miasteczkami. Opracowano przepisy, regulaminy. Szło o to, aby piłkę umieszczoną w połowie drogi przerzucić na stronę przeciwnika. Potem wprowadzono pola ograniczone, co dało początek boiskom. Pęd do futbolu był tak wielki, że król Henryk II specjalnym edyktem zabronił gry, bo odrywała ona pospólstwo od bardziej potrzebnego państwu - strzelania z łuku.

Zakaz ten trwał ponad 400 lat. Nie wszędzie go przestrzegano. Przez kilka wieków na prowincji z pokolenia na pokolenie przekazywano przepisy, ogólne zasady i odbywały się piłkarskie misteria. Z czasem rozwój piłkarstwa poszedł w dwóch kierunkach. Jeden dopuszczał używanie rąk - powstało rugby. Drugi nakazywał posługiwanie się wyłącznie nogami - narodziła się piłka nożna. Ta okazała się bardziej prężna. Już w 1863 r. powstał Angielski Związek Piłki Nożnej, a dopiero w osiem lat później Unia Rugby. Zaczęto ustalać przepisy. Organizować zawody o puchar, o mistrzostwo ligi, rozgrywać mecze międzypaństwowe.